تو اگر با من باشي ** همه تن، چشم ** به مهماني باران خواهم رفت ** کوچه باغ پر ياس دم صبح ** خانه ي خشتي پر پيچک ده ** و تن پر طپش گندم زار ** زير دست هوس انگيز نسيم ** همه را خواهم ديد ** آب خواهم نوشيد، با کف دست ** از آن چشمه ي پاک ** زير بادامي در يک دور ** و سلامي خواهم گفت به برادرهايم ** پاي ديوار کج قلعه ي ده ** تو اگر با من باشي ** دست هامان با هم ** به صدايي در حجم صداقت خواهد پيوست ** تو اگر با من باشي ** پلي از نور بنا خواهم کرد ** که به خورشيد رسد ** من، تو هستم که ز مهماني شب، ديگري ** و تو، من ** که ز عطر گل ياس ** و تنفس در بال نسيم ** و رها گشتن، در حجمي از خاطره ها، سرشارم ** مي تواني با من ** گل بچيني از باغ ** بنشيني لب رود ** سر کني آوازي ** و بخندي، که بلرزد دشت ** مي تواني با من ** برسي تا سر آن کوه بلند ** بنويسي بر صورت ابر ** حرف بسيارت را ** که بخوانند تمام مردم ** تو اگر با من باشي ** من برايت هر صبح ** گلي از باغچه خواهم آورد ** که تو آن را، در گلداني بگذاري ** از خاک صداقت لبريز ** روي هر سطر کتابت، بنويسي که... ** بهار است، بهار...